Vulgate(i)
1 habitavit autem Iacob in terra Chanaan in qua peregrinatus est pater suus
2 et hae sunt generationes eius Ioseph cum sedecim esset annorum pascebat gregem cum fratribus suis adhuc puer et erat cum filiis Balae et Zelphae uxorum patris sui accusavitque fratres suos apud patrem crimine pessimo
3 Israhel autem diligebat Ioseph super omnes filios suos eo quod in senectute genuisset eum fecitque ei tunicam polymitam
4 videntes autem fratres eius quod a patre plus cunctis filiis amaretur oderant eum nec poterant ei quicquam pacificum loqui
5 accidit quoque ut visum somnium referret fratribus quae causa maioris odii seminarium fuit
6 dixitque ad eos audite somnium meum quod vidi
7 putabam ligare nos manipulos in agro et quasi consurgere manipulum meum et stare vestrosque manipulos circumstantes adorare manipulum meum
8 responderunt fratres eius numquid rex noster eris aut subiciemur dicioni tuae haec ergo causa somniorum atque sermonum invidiae et odii fomitem ministravit
9 aliud quoque vidit somnium quod narrans fratribus ait vidi per somnium quasi solem et lunam et stellas undecim adorare me
10 quod cum patri suo et fratribus rettulisset increpavit eum pater et dixit quid sibi vult hoc somnium quod vidisti num ego et mater tua et fratres adorabimus te super terram
11 invidebant igitur ei fratres sui pater vero rem tacitus considerabat
12 cumque fratres illius in pascendis gregibus patris morarentur in Sychem
13 dixit ad eum Israhel fratres tui pascunt oves in Sycimis veni mittam te ad eos quo respondente
14 praesto sum ait vade et vide si cuncta prospera sint erga fratres tuos et pecora et renuntia mihi quid agatur missus de valle Hebron venit in Sychem
15 invenitque eum vir errantem in agro et interrogavit quid quaereret
16 at ille respondit fratres meos quaero indica mihi ubi pascant greges
17 dixitque ei vir recesserunt de loco isto audivi autem eos dicentes eamus in Dothain perrexit ergo Ioseph post fratres suos et invenit eos in Dothain
18 qui cum vidissent eum procul antequam accederet ad eos cogitaverunt illum occidere
19 et mutuo loquebantur ecce somniator venit
20 venite occidamus eum et mittamus in cisternam veterem dicemusque fera pessima devoravit eum et tunc apparebit quid illi prosint somnia sua
21 audiens hoc Ruben nitebatur liberare eum de manibus eorum et dicebat
22 non interficiamus animam eius nec effundatis sanguinem sed proicite eum in cisternam hanc quae est in solitudine manusque vestras servate innoxias hoc autem dicebat volens eripere eum de manibus eorum et reddere patri suo
23 confestim igitur ut pervenit ad fratres nudaverunt eum tunica talari et polymita
24 miseruntque in cisternam quae non habebat aquam
25 et sedentes ut comederent panem viderunt viatores Ismahelitas venire de Galaad et camelos eorum portare aromata et resinam et stacten in Aegyptum
26 dixit ergo Iudas fratribus suis quid nobis prodest si occiderimus fratrem nostrum et celaverimus sanguinem ipsius
27 melius est ut vendatur Ismahelitis et manus nostrae non polluantur frater enim et caro nostra est adquieverunt fratres sermonibus eius
28 et praetereuntibus Madianitis negotiatoribus extrahentes eum de cisterna vendiderunt Ismahelitis viginti argenteis qui duxerunt eum in Aegyptum
29 reversusque Ruben ad cisternam non invenit puerum
30 et scissis vestibus pergens ad fratres ait puer non conparet et ego quo ibo
31 tulerunt autem tunicam eius et in sanguinem hedi quem occiderant tinxerunt
32 mittentes qui ferrent ad patrem et dicerent hanc invenimus vide utrum tunica filii tui sit an non
33 quam cum agnovisset pater ait tunica filii mei est fera pessima comedit eum bestia devoravit Ioseph
34 scissisque vestibus indutus est cilicio lugens filium multo tempore
35 congregatis autem cunctis liberis eius ut lenirent dolorem patris noluit consolationem recipere et ait descendam ad filium meum lugens in infernum et illo perseverante in fletu
36 Madianei vendiderunt Ioseph in Aegypto Putiphar eunucho Pharaonis magistro militiae
Genesis 37:1-36
RST(i)
1 Иаков жил в земле странствования отца своего, в земле Ханаанской. 2 Вот житие Иакова. Иосиф, семнадцати лет, пасскот вместе с братьями своими, будучи отроком, с сыновьями Валлы и с сыновьями Зелфы, жен отца своего. И доводил Иосиф худые о них слухи до отца их. 3 Израиль любил Иосифа более всех сыновей своих, потому что он был сын старости его, –и сделал ему разноцветную одежду. 4 И увидели братья его, что отец их любит его более всех братьев его; и возненавидели его и не могли говорить с ним дружелюбно. 5 И видел Иосиф сон, и рассказал братьям своим: и они возненавидели его еще более. 6 Он сказал им: выслушайте сон, который я видел: 7 вот, мы вяжем снопы посреди поля; и вот, мой сноп встал и стал прямо; и вот, ваши снопы стали кругом и поклонились моему снопу. 8 И сказали ему братья его: неужели ты будешь царствовать над нами? неужели будешь владеть нами? И возненавидели его еще более за сны его и за слова его. 9 И видел он еще другой сон и рассказал его братьям своим, говоря: вот, я видел еще сон: вот, солнце и луна и одиннадцать звезд поклоняются мне. 10 И он рассказал отцу своему и братьям своим; и побранил его отец его и сказал ему: что это за сон, который ты видел? неужели я и твоя мать, и твои братья придем поклониться тебе до земли? 11 Братья его досадовали на него, а отец его заметил это слово. 12 Братья его пошли пасти скот отца своего в Сихем. 13 И сказал Израиль Иосифу: братья твои не пасут ли в Сихеме? пойди, я пошлю тебя к ним. Он отвечал ему: вот я. 14 И сказал ему: пойди, посмотри, здоровы ли братья твои и цел ли скот, и принеси мне ответ. И послал его из долины Хевронской; и он пришел в Сихем. 15 И нашел его некто блуждающим в поле, и спросил его тот человек, говоря: чего ты ищешь? 16 Он сказал: я ищу братьев моих; скажи мне, где они пасут? 17 И сказал тот человек: они ушли отсюда, ибо я слышал, как они говорили: пойдем в Дофан. И пошел Иосиф за братьями своими инашел их в Дофане. 18 И увидели они его издали, и прежде нежели он приблизился к ним, стали умышлять против него, чтобы убить его. 19 И сказали друг другу: вот, идет сновидец; 20 пойдем теперь, и убьем его, и бросим его в какой-нибудь ров, и скажем, что хищный зверь съел его; и увидим, что будет из его снов. 21 И услышал сие Рувим и избавил его от рук их, сказав: неубьем его. 22 И сказал им Рувим: не проливайте крови; бросьте его в ров, который в пустыне, а руки не налагайте на него. Сие говорил он , чтобы избавить его от рук их и возвратить его к отцу его. 23 Когда Иосиф пришел к братьям своим, они сняли с Иосифа одежду его, одежду разноцветную, которая была на нем, 24 и взяли его и бросили его в ров; ров же тот был пуст; воды в нем небыло. 25 И сели они есть хлеб, и, взглянув, увидели, вот, идет из Галаада караван Измаильтян, и верблюды их несут стираксу, бальзам и ладан: идут они отвезти это в Египет. 26 И сказал Иуда братьям своим: что пользы, если мы убьем брата нашегои скроем кровь его? 27 Пойдем, продадим его Измаильтянам, а руки наши да не будут на нем, ибо он брат наш,плоть наша. Братья его послушались 28 и, когда проходили купцы Мадиамские, вытащили Иосифа изо рва и продали Иосифа Измаильтянам за двадцать сребренников; а они отвели Иосифа в Египет. 29 Рувим же пришел опять ко рву; и вот, нет Иосифа ворве. И разодрал он одежды свои, 30 и возвратился к братьям своим, и сказал: отрока нет, а я, куда я денусь? 31 И взяли одежду Иосифа, и закололи козла, и вымарали одежду кровью; 32 и послали разноцветную одежду, и доставили к отцу своему, и сказали: мы это нашли; посмотри, сына ли твоего эта одежда, или нет. 33 Он узнал ее и сказал: это одежда сына моего; хищный зверьсъел его; верно, растерзан Иосиф. 34 И разодрал Иаков одежды свои, и возложил вретище на чресла свои,и оплакивал сына своего многие дни. 35 И собрались все сыновья его и все дочери его, чтобы утешить его; но он не хотел утешиться и сказал: с печалью сойду к сыну моему в преисподнюю. Так оплакивал его отец его. 36 Мадианитяне же продали его в Египте Потифару, царедворцу фараонову, начальнику телохранителей.