Job 30:1-9

Vulgate(i) 1 nunc autem derident me iuniores tempore quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei 2 quorum virtus manuum erat mihi pro nihilo et vita ipsa putabantur indigni 3 egestate et fame steriles qui rodebant in solitudine squalentes calamitate et miseria 4 et mandebant herbas et arborum cortices et radix iuniperorum erat cibus eorum 5 qui de convallibus ista rapientes cum singula repperissent ad ea cum clamore currebant 6 in desertis habitabant torrentium et in cavernis terrae vel super glaream 7 qui inter huiuscemodi laetabantur et esse sub sentibus delicias conputabant 8 filii stultorum et ignobilium et in terra penitus non parentes 9 nunc in eorum canticum versus sum et factus sum eis proverbium
RST(i) 1 А ныне смеются надо мною младшие меня летами, те, которых отцов я не согласился быпоместить с псами стад моих. 2 И сила рук их к чему мне? Над ними уже прошло время. 3 Бедностью и голодом истощенные, они убегают в степь безводную, мрачную и опустевшую; 4 щиплют зелень подле кустов, и ягоды можжевельника – хлеб их. 5 Из общества изгоняют их, кричат на них, как на воров, 6 чтобы жили они в рытвинах потоков, в ущельях земли и утесов. 7 Ревут между кустами, жмутся под терном. 8 Люди отверженные, люди без имени, отребье земли! 9 Их-то сделался я ныне песнью и пищею разговора их.