Job 29

Vulgate(i) 1 addidit quoque Iob adsumens parabolam suam et dixit 2 quis mihi tribuat ut sim iuxta menses pristinos secundum dies quibus Deus custodiebat me 3 quando splendebat lucerna eius super caput meum et ad lumen eius ambulabam in tenebris 4 sicut fui in diebus adulescentiae meae quando secreto Deus erat in tabernaculo meo 5 quando erat Omnipotens mecum et in circuitu meo pueri mei 6 quando lavabam pedes meos butyro et petra fundebat mihi rivos olei 7 quando procedebam ad portam civitatis et in platea parabant cathedram mihi 8 videbant me iuvenes et abscondebantur et senes adsurgentes stabant 9 principes cessabant loqui et digitum superponebant ori suo 10 vocem suam cohibebant duces et lingua eorum gutturi suo adherebat 11 auris audiens beatificabat me et oculus videns testimonium reddebat mihi 12 quod liberassem pauperem vociferantem et pupillum cui non esset adiutor 13 benedictio perituri super me veniebat et cor viduae consolatus sum 14 iustitia indutus sum et vestivit me sicut vestimento et diademate iudicio meo 15 oculus fui caeco et pes claudo 16 pater eram pauperum et causam quam nesciebam diligentissime investigabam 17 conterebam molas iniqui et de dentibus illius auferebam praedam 18 dicebamque in nidulo meo moriar et sicut palma multiplicabo dies 19 radix mea aperta est secus aquas et ros morabitur in messione mea 20 gloria mea semper innovabitur et arcus meus in manu mea instaurabitur 21 qui me audiebant expectabant sententiam et intenti tacebant ad consilium meum 22 verbis meis addere nihil audebant et super illos stillabat eloquium meum 23 expectabant me sicut pluviam et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum 24 si quando ridebam ad eos non credebant et lux vultus mei non cadebat in terram 25 si voluissem ire ad eos sedebam primus cumque sederem quasi rex circumstante exercitu eram tamen maerentium consolator
RST(i) 1 И продолжал Иов возвышенную речь свою и сказал: 2 о, если бы я был, как в прежние месяцы, как в те дни, когда Бог хранил меня, 3 когда светильник Его светил над головою моею, и я при свете Его ходил среди тьмы; 4 как был я во дни молодости моей, когда милость Божия была над шатром моим, 5 когда еще Вседержитель был со мною, и дети мои вокруг меня, 6 когда пути мои обливались молоком, и скала источала для меня ручьи елея! 7 когда я выходил к воротам города и на площади ставил седалищесвое, – 8 юноши, увидев меня, прятались, а старцы вставали и стояли; 9 князья удерживались от речи и персты полагали на уста свои; 10 голос знатных умолкал, и язык их прилипал к гортани их. 11 Ухо, слышавшее меня, ублажало меня; око видевшее восхваляло меня, 12 потому что я спасал страдальца вопиющего и сироту беспомощного. 13 Благословение погибавшего приходило на меня, и сердцу вдовы доставлял я радость. 14 Я облекался в правду, и суд мой одевал меня, как мантия и увясло. 15 Я был глазами слепому и ногами хромому; 16 отцом был я для нищих и тяжбу, которой я не знал, разбирал внимательно. 17 Сокрушал я беззаконному челюсти и из зубов его исторгал похищенное. 18 И говорил я: в гнезде моем скончаюсь, и дни мои будут многи, как песок; 19 корень мой открыт для воды, и роса ночует на ветвях моих; 20 слава моя не стареет, лук мой крепок в руке моей. 21 Внимали мне и ожидали, и безмолвствовали при совете моем. 22 После слов моих уже не рассуждали; речь моя капала на них. 23 Ждали меня, как дождя, и, как дождю позднему, открывали уста свои. 24 Бывало, улыбнусь им – они не верят; и света лица моего они не помрачали. 25 Я назначал пути им и сидел во главе и жил как царь в кругу воинов, как утешитель плачущих.