Psalms 143:4-7

Vulgate(i) 4 persecutus est enim inimicus animam meam confregit in terra vitam meam posuit me in tenebris quasi mortuos antiquos 5 et anxius fuit in me spiritus meus in medio mei sollicitum fuit cor meum 6 recordabar dierum antiquorum meditabar omnia opera tua facta manuum tuarum loquebar 7 expandi manus meas ad te anima mea quasi terra sitiens ad te semper
RST(i) 4 (142:4) и уныл во мне дух мой, онемело во мне сердце мое. 5 (142:5) Вспоминаю дни древние, размышляю о всех делах Твоих, рассуждаю о делах рук Твоих. 6 (142:6) Простираю к Тебе руки мои; душа моя – к Тебе, как жаждущая земля. 7 (142:7) Скоро услышь меня, Господи: дух мой изнемогает; не скрывай лица Твоего от меня, чтобы я не уподобился нисходящим в могилу.