Job 29:7-17

Vulgate(i) 7 quando procedebam ad portam civitatis et in platea parabant cathedram mihi 8 videbant me iuvenes et abscondebantur et senes adsurgentes stabant 9 principes cessabant loqui et digitum superponebant ori suo 10 vocem suam cohibebant duces et lingua eorum gutturi suo adherebat 11 auris audiens beatificabat me et oculus videns testimonium reddebat mihi 12 quod liberassem pauperem vociferantem et pupillum cui non esset adiutor 13 benedictio perituri super me veniebat et cor viduae consolatus sum 14 iustitia indutus sum et vestivit me sicut vestimento et diademate iudicio meo 15 oculus fui caeco et pes claudo 16 pater eram pauperum et causam quam nesciebam diligentissime investigabam 17 conterebam molas iniqui et de dentibus illius auferebam praedam
RST(i) 7 когда я выходил к воротам города и на площади ставил седалищесвое, – 8 юноши, увидев меня, прятались, а старцы вставали и стояли; 9 князья удерживались от речи и персты полагали на уста свои; 10 голос знатных умолкал, и язык их прилипал к гортани их. 11 Ухо, слышавшее меня, ублажало меня; око видевшее восхваляло меня, 12 потому что я спасал страдальца вопиющего и сироту беспомощного. 13 Благословение погибавшего приходило на меня, и сердцу вдовы доставлял я радость. 14 Я облекался в правду, и суд мой одевал меня, как мантия и увясло. 15 Я был глазами слепому и ногами хромому; 16 отцом был я для нищих и тяжбу, которой я не знал, разбирал внимательно. 17 Сокрушал я беззаконному челюсти и из зубов его исторгал похищенное.