Vulgate(i)
1 mane perdam omnes impios terrae ut interficiam de civitate Domini universos qui operantur iniquitatem
2 oratio pauperis quando sollicitus fuerit et coram Domino fuderit eloquium suum Domine audi orationem meam et clamor meus ad te veniat
3 ne abscondas faciem tuam a me in die tribulationis meae inclina ad me aurem tuam in quacumque die invocavero velociter exaudi me
4 quoniam consumpti sunt sicut fumus dies mei et ossa mea quasi frixa contabuerunt
5 percussum est quasi faenum et arefactum est cor meum quia oblitus sum comedere panem meum
6 a voce gemitus mei adhesit os meum carni meae
7 adsimilatus sum pelicano deserti factus sum quasi bubo solitudinum
8 vigilavi et fui sicut avis solitaria super tectum
9 tota die exprobrabant mihi inimici mei exultantes per me iurabant
10 quia cinerem sicut panem comedi et potum meum cum fletu miscui
11 a facie indignationis et irae tuae quia elevasti me et adlisisti me
12 dies mei quasi umbra inclinati sunt et ego quasi faenum arui
13 tu autem Domine in aeternum permanes memoriale tuum in generatione et generatione
14 tu suscitans misereberis Sion quia tempus est ut miserearis eius quoniam venit tempus quoniam venit pactum
15 quoniam placitos fecerunt servi tui lapides eius et pulverem eius miserabilem
16 et timebunt gentes nomen Domini et universi reges terrae gloriam tuam
17 quia aedificavit Dominus Sion apparuit in gloria sua
18 respexit ad orationem vacui et non dispexit orationem eorum
19 scribatur hoc in generatione novissima et populus qui creabitur laudabit Dominum
20 quoniam prospexit de excelso sanctuario suo Dominus de caelo terram contemplatus est
21 ut audiret gemitum vincti ut solveret filios mortis
22 ut narretur in Sion nomen Domini et laudatio eius in Hierusalem
23 cum congregati fuerint populi simul et regna ut serviant Domino
24 adflixit in via fortitudinem meam adbreviavit dies meos
25 dicam Deus meus ne rapias me in dimidio dierum meorum in generatione generationum anni tui
26 a principio terram fundasti et opus manuum tuarum caeli
27 ipsi peribunt tu autem stabis et omnes quasi vestimentum adterentur et quasi pallium mutabis illos et mutabuntur
28 tu autem ipse es et anni tui non deficient
Psalms 102
RST(i)
1 (101:1) Молитва страждущего, когда он унывает и изливает пред Господом печаль свою. (101:2) Господи! услышь молитву мою, и вопль мой да придет к Тебе.
2 (101:3) Не скрывай лица Твоего от меня; в день скорби моей приклони комне ухо Твое; в день, когда воззову к Тебе, скоро услышь меня;
3 (101:4) ибо исчезли, как дым, дни мои, и кости мои обожжены, как головня;
4 (101:5) сердце мое поражено, и иссохло, как трава, так что я забываю есть хлеб мой;
5 (101:6) от голоса стенания моего кости мои прильпнули к плоти моей.
6 (101:7) Я уподобился пеликану в пустыне; я стал как филин на развалинах;
7 (101:8) не сплю и сижу, как одинокая птица на кровле.
8 (101:9) Всякий день поносят меня враги мои, и злобствующие на меня клянут мною.
9 (101:10) Я ем пепел, как хлеб, и питье мое растворяю слезами,
10 (101:11) от гнева Твоего и негодования Твоего, ибо Ты вознес меня и низверг меня.
11 (101:12) Дни мои – как уклоняющаяся тень, и я иссох, как трава.
12 (101:13) Ты же, Господи, вовек пребываешь, и память о Тебе в род и род.
13 (101:14) Ты восстанешь, умилосердишься над Сионом, ибо время помиловать его, – ибо пришло время;
14 (101:15) ибо рабы Твои возлюбили и камни его, и о прахе его жалеют.
15 (101:16) И убоятся народы имени Господня, и все цари земные – славы Твоей.
16 (101:17) Ибо созиждет Господь Сион и явится во славе Своей;
17 (101:18) призрит на молитву беспомощных и не презрит моления их.
18 (101:19) Напишется о сем для рода последующего, и поколение грядущеевосхвалит Господа,
19 (101:20) ибо Он приникнул со святой высоты Своей, с небес призрелГосподь на землю,
20 (101:21) чтобы услышать стон узников, разрешить сынов смерти,
21 (101:22) дабы возвещали на Сионе имя Господне и хвалу Его – в Иерусалиме,
22 (101:23) когда соберутся народы вместе и царства для служения Господу.
23 (101:24) Изнурил Он на пути силы мои, сократил дни мои.
24 (101:25) Я сказал: Боже мой! не восхити меня в половине дней моих. Твоилета в роды родов.
25 (101:26) В начале Ты, основал землю, и небеса – дело Твоих рук;
26 (101:27) они погибнут, а Ты пребудешь; и все они, как риза, обветшают, и,как одежду, Ты переменишь их, и изменятся;
27 (101:28) но Ты – тот же, и лета Твои не кончатся.
28 (101:29) Сыны рабов Твоих будут жить, и семя их утвердится пред лицем Твоим.