Job 17

Vulgate(i) 1 spiritus meus adtenuabitur dies mei breviabuntur et solum mihi superest sepulchrum 2 non peccavi et in amaritudinibus moratur oculus meus 3 libera me et pone iuxta te et cuiusvis manus pugnet contra me 4 cor eorum longe fecisti a disciplina et propterea non exaltabuntur 5 praedam pollicetur sociis et oculi filiorum eius deficient 6 posuit me quasi in proverbium vulgi et exemplum sum coram eis 7 caligavit ab indignatione oculus meus et membra mea quasi in nihili redacta sunt 8 stupebunt iusti super hoc et innocens contra hypocritam suscitabitur 9 et tenebit iustus viam suam et mundis manibus addet fortitudinem 10 igitur vos omnes convertimini et venite et non inveniam in vobis ullum sapientem 11 dies mei transierunt cogitationes meae dissipatae sunt torquentes cor meum 12 noctem verterunt in diem et rursum post tenebras spero lucem 13 si sustinuero infernus domus mea est in tenebris stravi lectulum meum 14 putredini dixi pater meus es mater mea et soror mea vermibus 15 ubi est ergo nunc praestolatio mea et patientiam meam quis considerat 16 in profundissimum infernum descendent omnia mea putasne saltim ibi erit requies mihi
RST(i) 1 Дыхание мое ослабело; дни мои угасают; гробы предо мною. 2 Если бы не насмешки их, то и среди споров их око мое пребывало бы спокойно. 3 Заступись, поручись Сам за меня пред Собою! иначе кто поручится за меня? 4 Ибо Ты закрыл сердце их от разумения, и потому не дашь восторжествовать им . 5 Кто обрекает друзей своих в добычу, у детей того глаза истают. 6 Он поставил меня притчею для народа и посмешищем для него. 7 Помутилось от горести око мое, и все члены мои, как тень. 8 Изумятся о сем праведные, и невинный вознегодует на лицемера. 9 Но праведник будет крепко держаться пути своего, и чистый руками будет больше и больше утверждаться. 10 Выслушайте, все вы, и подойдите; не найду я мудрого между вами. 11 Дни мои прошли; думы мои – достояние сердца моего – разбиты. 12 А они ночь хотят превратить в день, свет приблизить к лицу тьмы. 13 Если бы я и ожидать стал, то преисподняя – дом мой; во тьме постелю я постель мою; 14 гробу скажу: ты отец мой, червю: ты мать моя и сестра моя. 15 Где же после этого надежда моя? и ожидаемое мною кто увидит? 16 В преисподнюю сойдет она и будет покоиться со мною в прахе.